Erik Dekker, geboren in Hoogeveen op 21 augustus 1970. Erik Dekker was een professioneel wielrenner van 1992 tot 2006. Na zijn profcarrière werd Dekker ploegleider bij de Rabobank ploeg.

Dekker hield op vroege leeftijd al van wielrennen. Toen hij pas 8 jaar was deed hij al mee aan een wielerwedstrijd voor de wielervereniging “de pedelaars”. Hij was meteen enthousiast over de sport en het duurde ook niet lang voordat hij zijn eerste successen binnenhaalde. Hij was pas 12 jaar en won al de Tour de Junior van zijn categorie in 1983. Twee jaar later kreeg hij een uitnodiging om met de nationale juniorenselectie mee te rijden. Hij is in zijn juniorperiode tweede geëindigd op het jeugd wereldkampioenschap in 1987 en later werd hij tweede op de wegwedstrijd van de Olympische Spelen in 1992.

Zijn succes als junior leidde er toe dat hij in 1992 bij de professionals mee ging rijden. Zijn eerste belangrijke overwinnen behaalde hij in 1994, hij won toen zowel de Ronde van Zweden, als een etappe in de Vuelta Ciclista al Pais Vasco, ofwel de Ronde van het Baskenland. Dit was een mooi jaar voor Dekker, naast het feit dat hij zijn eerste overwinningen behaalde en voor het eerst mee deed aan de Tour de France, trouwde hij ook ditzelfde jaar nog met Petra van der Veen.

1997 Brengt voor Erik Dekker zowel hoogte- als dieptepunten. Zo wint hij wel de Ronde van Nederland, maar later dit jaar raakt Dekker ernstig geblesseerd aan zijn hamstring. Zijn blessure blijft tot en met 1998 aanhouden.

In 1999 voelt Dekker zich weer hersteld en sterk, echter hij mocht niet meedoen aan het wereldkampioenschap op de weg. Zijn bloed had namelijk een te hoge hematocrietwaarde. Hematocrietwaarde is het volume van het bloed dat door de rode bloedcellen wordt ingenomen, weergegeven als een fractie of in procenten. Mensen met zeer hoge hematocrietwaarden hebben stroperiger (visceus) bloed waardoor er meer risico’s zijn op hart- en vaatziekten. Onder andere om deze reden is het verboden om een te hoge hematocrietwaarde te hebben in de wielerwereld.

Gelukkig won hij, later dit jaar, wel de koppeltijdrit van de Grand Prix Eddy Merckx samen met Marc Wauters. Dat was ook nodig om die zware tegenslag te verwerken en gaf Dekker weer de energie die hij nodig had.

In het millennium jaar 2000 deed Dekker de wielerwereld verbazen. Eigenlijk was dekker nooit een specialist in  sprints of klassementen, toch behaald hij in de Tour de France 3 etappe overwinningen. Het zelfde jaar nog wint Dekker de Profronde Heerlen en zijn eerste echte klassieker, de Clásica San Sebastián. Dekker bewijst zich dit jaar een waardige wielrenner en wordt door zijn prestaties dit jaar dan ook zeer terecht vereerd met de titel ‘meest strijdlustige wielrenner’. Toen hij zijn debuut gemaakt had in 2000, had hij alle wilskracht om de successen voort te zetten. In 2001 wint Dekker de Amstel Gold Race en behaald Dekker het eindklassement van de wereldbeker. In de Tour de France helpt hij eerst zijn ploeggenoot Marc Wauters aan een overwinning en wint later ook zelf nog een etappe.

Na twee succesvolle jaren was 2002 een jaar vol verassingen. Aan het begin van het seizoen zet hij nog een aantal prestaties neer maar halverwege het seizoen gaat Dekker onderuit in de klassieker Milaan-San Remo en breekt zijn heup tijdens deze val. Terwijl hij nog niet helemaal fit is na het herstel van zijn gebroken heup besluit hij toch mee te rijden in de Tour de France dat jaar. Hoe is nog steeds een raadsel maar in zijn staat wist hij toch nog in de achtste etappe Karsten Kroon aan de overwinning te helpen. In 2003 raakt hij wederom geblesseerd, in dit geval loopt Dekker een knieblessure op. Hij komt meerderenmalen terug in de ‘scene’ en wint nog de Grote Prijs Erik Breukink. In 2004 doet Dekker weer mee alsof er niets gebeurd is, hij levert weer geweldige prestaties. Zo werd hij bijvoorbeeld 5e in de Ronde van Vlaanderen, 11e in de klassieker de Milaan-San Remo en wint hij de klassiekers de Ronde van Drenthe en de Parijs-Tours. Later dat jaar wint Dekker alweer Ronde van Nederland met 1 seconde voorsprong op de Rus Vjatsjeslav Jekimov. In december 2004 werd Dekker benoemd tot de nieuwe voorzitter van de wielrennersvakbond VVBW.

In 2006 maakte Dekkerst wederom, en in dit geval, zijn laatste val tijdens de Tour de France. Bij deze val kwam hij er minder goed vanaf dan de vorige keren. Zijn gezicht lag open, een aantal tanden braken af en hij hield een hersenschudding over aan zijn val. Deze val verwondde hem niet alleen fysiek maar ook psychisch. Hij kon de kracht niet meer opbrengen om nogmaals een terugkeer naar de wielerscene te maken en gooide de handdoek in de ring. Hij kondigde op 7 augustus 2006 het einde aan van zijn mooie carrière van vallen en opstaan, van vechten en afzien. Dekker heeft in zijn loopbaan prachtige resultaten geleverd waar men trots op mag zijn.